Hart’s Kiekies deur Lynelle Clark

Hart’s Kiekies deur Lynelle Clark

Kliek—en nog ‘n terugflits so duidelik soos die vorige.

Kliek—wens jy was hier.

Kliek—vergeet van hom. Hy het.

Kliek—Soos kortstondige flitse spoed ons verhouding voor my verby.

Elke keer dat ek my ooglede knip, is daar nog ʼn herinnering; nog ʼn grepie van ons saamwees kristal helder in my gedagtes. Hoekom het ons nooit foto’s van ons geneem nie? Dit is ‘n vraag wat ek myself baie afvra.

Daar is niks tasbaar van ons kortstondige verhouding nie, maar tog speel die tonele gedurigdeur in my geestesoog af dat ek nie anders kan as om in afwagting my oë oop te maak met die hoop om hom daar te kry nie.

Sy peinsende oë priemend op my ingestel; sy glimlag wat my knieë lam gemaak het en my hart gesmelt het. Gevolg deur die ondeunde laggie wanneer hy in ʼn stoute bui was.

Die manier wat hy sou vra: “Is dit nog nie tyd vir ʼn bier nie?”

Die tye wanneer hy staaltjies van sy lewe vertel het en ek net kon luister. Vasgevang in die oomblik van sy nostalgiese bui.

Nooit was daardie oomblikke op film vasgelê nie. Maar dit is vasgenael in my geheue. So werklik dat dit voel ek kan my hande uitstoot en hy sal daar wees —voor my.

Hoe harder ek probeer om te vergeet, hoe meer spring hy op in my gedagtegang. Hy bly deel van my lewe. Soms is die onthou so ongevraagd. Soms raak ek moeg vir dit. Vir die onthou. Dit mergel my uit. LOS MY UIT! Wil ek dan skreeu. Hy het sy keuse gemaak en die seer vloei oor die damwalle wat ek probeer bou het.

So verloop meeste van my dae—in tweestryd gewikkel tussen verlange, onthou en herlewing. Tussen woede en teleurstelling.

Ek het nie foto’s nodig nie. Die realiteit van ons saamwees leef nog helder binne my—selfs nou jare later.

Waar ek ookal gaan – hy is daar. Onbewustelik is ek altyd op die uitkyk en hou ek ‘n deur dop met die verwagting dat ek hom gaan sien.

Dan volg die teleurstelling wanneer hy nie opdaag nie. Dit is soms so oorweldigend dat dit voel of my hart opnuut weer uit my borskas geruk word.

Die absolute alleenheid oorweldig my wanneer ek na my foon kyk en daar geen boodskap van hom is nie. Die stille bewys dat ons nie meer is nie.

Daardie stille leegheid wat niks of niemand kan vul nie.

“Is als reg met jou?” Henriette kyk na my met groot vraagtekens in haar helder blou kykers. Outomaties knik ek my kop en gee haar ʼn skalkse glimlag.

“Jy is al die heel dag besig met jou eie gedagtes, als reg met die kinders?”

“Ja wat, net besig soos altyd.” Beantwoord ek haar starende oë en plaas die afgedroogde bak terug op sy plek in die kas.

“Enige nuus oor jou vakansie?”

“Ja, ek het my kaartjie vanoggend gekry. Ek vlieg môre.”

“Hoe laat?”

“Vroeg, moet sesuur op die lughawe wees.”

“Dit is goed, ek sal jou aflaai.”

“Dit is nie nodig nie, Hettie. Die lugredery het gereël vir vervoer.”

Vir ʼn paar oomblikke rek daar ʼn gemaklike stilte tussen die twee vriendinne terwyl hulle die eentonige werk van kombuis skoonmaak afhandel. Wanneer hulle klaar is, dryf die soel lug van die aand hulle na buite. Met ʼn waarderende sug gaan sit elkeen in hul geliefkoosde stoel en staar in die donker dieptes in. Kondensering vorm teen elkeen se glas en maak ʼn water ring; so nou en dan word die stilte verbreek deur die plasing van ʼn glas op die glasblad. Elkeen verdiep in haar eie gedagtes.

Hettie en Meisie bly al vier jaar saam. Hulle het die eerste dag  dat Meisie begin werk het by Jansen Prokureurs ontmoet. Die onderhoud is gevoer deur Dr. Jansen snr, Hettie se pa. Meisie is aangestel as assistent vir Prokureur Henriette Jansen of Hettie soos haar vriende haar ken. Hul vriendskap het vinnig geblom. Hulle het mekaar in soveel aspekte aangevul.

ʼn Gemaklike samesyn het praat dikwels oorbodig gemaak en Hettie het Meisie vinnig touwys gemaak oor die wel en weë van die klein dorpie aan die Weskus. Meisie, oorspronklik afkomstig van die Wes Rand het na haar egskeiding haar weg op haar eie aangedurf.

Hettie was twee maal getroud, albei kere so traumaties dat sy nooit daaroor praat nie en Meisie het dit so aanvaar. Albei het kinders: groot volwasse mense met hul eie lewens en hulle sien of hoor maar min van hulle. Hettie het Meisie genooi om by haar groot huis in te trek: in ‘n suite van haar eie – kompleet met private kombuis en sitkamer – om die huis te vul soos wat sy dit gestel het.

Met tye kom al die kinders kuier en word die huis ‘n regte tuiste waar die vriendelike gelag van mense-stemme die stilte in die lang gange verbreek.

Vroeër is die huis gebruik vir menigte deftige onthale en die Jansens was bekend vir hul gasvryheid. Na Mev. Jansen se afsterwe het Dr. Jansen onttrek van die samelewing en afgesonder in ‘n gastehuis op die landgoed nie ver van die hoofhuis af nie. Elke Sondag middag is hy daar vir die middagmaal, netjies uitgevat in ‘n driestuk pak en strikdas net om weer stilweg te verdwyn na sy eie plek.

Meisie en Hettie is twee eensame vrouens wat geleer het om saam te werk, saam onder een dak te woon en pak allerlei projekte gesamentlik aan. Van stokperdjies tot dien op verskeie rade in die omgewing. Dit is selde wat hulle nie bymekaar is nie en die kontrei se mense het dit so aanvaar.

Dié jaar het Meisie besluit om vir vriende en familie te gaan kuier in Gauteng – nadat sy ‘n uitnodiging vir ‘n troue ontvang het. Hettie bly alleen agter. Dit is die eerste keer dat Meisie teruggaan.

Hettie het al agtergekom dat haar vriendin al hoe stiller geword het hoe nader die datum gekom het. Al het sy gebrand van nuuskierigheid het sy nie gevra wat aangaan nie. Dat Meisie nie aldag by haar was nie, is gewis. Maar sy kan nie anders as om haar stiptelik aan te kyk nie. Die vrae sigbaar in haar kykers.

Met ‘n sug staan Meisie op, haar glas alreeds in haar hand toe Hettie haar stop.

“Is als reg Meisie?”

“Ja, ek is net moeg vanaand.”

“Lekker slaap vriendin.”

“Jy ook, Het.”

“Sien jou môre oggend.”

“Moenie moeite doen nie, ek sal iets op die lughawe kry.”

“Ek sal in elk geval jou wakker maak met ‘n koppie tee.”

“Dit is regtig nie nodig nie.” En Meisie skuifel weg so asof daar iets swaars op haar rus.

Hettie staar haar vriendin agterna. Sy is bewus van die verlange wat so diep in Meisie se hart weggebêre is. Hoekom dit juis nou weer sy kop moet uitsteek weet sy nie. Sy het geleer om nie vrae te vra nie, want Meisie praat nie daaroor nie.

Net eenmaal het sy haar sluier gesak—in ‘n aand van te veel wyn drink, het sy haar hart oopgemaak en Hettie kon net luister na haar vriendin se hartseer—haar rede vir vlug van die Wes Rand af. ‘n Kortstondige liefdesverhouding wat haar met baie vrae agter gelaat het.

Daardie verlange wat haar vriendin weer kruppel maak vanaand en Hettie weet dat Meisie min gaan slaap.

⸸⸸⸸

 “Het jy alles?”

“Ek glo so, as ek iets vergeet het sal ek dit maar kry by die menigte Malls aan die Rand.”

“Goed dan. Geniet jou vakansie, en groete aan almal.”

“Maak so. Kyk mooi na jouself en onthou om jou pille te drink.”

“Ja, Ja. Gaan nou. Hulle roep alweer.”

Met stywe drukkies neem die twee vriendinne afskeid. Hettie wag totdat Meisie by die hekke instap voor sy ook haar weg baan deur die vroeë oggend skare.

Meisie gespe haarself in die stoel, vandag het sy ‘n sitplek gekry langs die gang. Sy weet sommer dit gaan ‘n lang vlug wees soos mense en trollies by haar gaan verby beweeg in hul haas. In plaas daarvan dat dit haar omkrap, maak sy haar oë toe en raak weg in ‘n sluimerende wêreld van verlange en drome. Na ‘n gister wat nooit sal wees nie.

⸸⸸⸸

“Hoe gaan dit met almal?”

“Baie goed—die kinders stuur groete. Die kleintjies word nou woelig. Ek raak skoon moeg net om na hulle te kyk.” Meisie se gesig straal soos altyd wanneer sy van haar kinders praat.

“Chrissie-hulle se huis is uiteindelik klaar. Dit lyk werklik pragtig met al die nuwe verbouings.”

“Dit moet seker nou ‘n reuse huis wees?” vra Hettie nuuskierig en lus vir gesels na die twee weke van alleen wees.

“Praat jy vrou. Maar dan is dit verstane met al die kinders en … jy sal nie glo nie maar Chrissie is weer swanger.” En Meisie gee ‘n skalkse laggie as Hettie se oë rek.

“Alweer?” En Hettie klap haar hande saam van stomme verbasing. “Pieter kon nog nooit sy hande van haar af hou nie, sy is ‘n pragtige mens binne en buite.”  Verduidelik Meisie onnodiglik. Hettie het die man al gesien, skoon simpel oor sy vrou.

“Hoeveelste een is dit dan?”

Vir ‘n oomblik bly Meisie stil terwyl sy ‘n silwerraam op die boekrak neersit, peinsend staar sy daarna en beantwoord ingedagte: “Vyfde kindjie.”

“Goeie genugtig.” En Hettie zoom in op die foto maar Meisie skuif die foto so dat sy nie die beeld kan sien nie.

“ Maar weet jy, hulle is gelukkig en geseënd. Ek gun dit vir hulle.” Meisie draai om en pak haar tas verder uit diep in haar eie gedagtes gekeer.

Hettie hou haar vriendin dop vanwaar sy stelling ingeneem het op die rusbank wat ‘n uitsig het oor die private sitkamer en ‘n gedeelte van die gemanikeerde tuin. Die oop patio deur laat ‘n koel windjie inwaai en so nou en dan bol die gordyne. Uit pure baldadigheid. Die sonstrale laat strepe oral oor die mat en die plek lyk vrolik met die vars blomme wat sy nog daardie môre in haar vriendin se suite geplaas het.

Nog ‘n fotoraam verskyn vanuit die dieptes van die tas en word versigtig neergesit op ‘n ronde tafeltjie nie ver van waar Hettie sit nie. Vir ‘n paar oomblikke staan Meisie stil voor die raam terwyl ‘n vinger oor die glas getrek word. Hettie kon sweer sy sien ‘n traan, maar kon haar ook verbeel het. Meisie draai weg en raak doenig in die slaapkamer. Kas deure word oop en toe gemaak. Laaie word toegestoot met ‘n finaliteit. ‘n Anderse stilte heers in die stel kamers.

Hettie wonder hoe dit regtig gegaan het. Sy fokus opnuut in op haar huismaat. Die lyne op haar gesig, stroef en droewig. Haar skouers is vorentoe gebuig.

Meisie is stil. Te stil.

Hettie loop stadig na die deur toe en staan teen die deurkosyn en kyk hoe Meisie rondskarrel om alles weer georden te kry. Nog twee fotorame het plek gekry op haar spieëlkas. Laggende gesiggies straal vanuit die rame en instinktief weet Hettie dit is die kleinkinders.

“Hoe was jou twee weke?” verbreek Meisie die stilte sonder om regtig op te kyk van die uitpakkery.

“Goed. Mnr Joubert het uiteindelik geskik en ons kon voortgaan met die registrasie van die eiendom.”

“Ag dankie tog. Ek het gedink ons gaan nooit daardie man tevrede stel nie.” Meisie glimlag tevrede—bly dat die moeilike man uiteindelik uit hulle lewe is.

“Blykbaar het dit iets te doen met wat jy gesê het die laaste keer wat hy daar was.”

“Regtig? Wat?”

“Hy het nie gesê nie, maar die skikking is aanvaar.”

“Dan is dit goed.”

“Mnr. Joubert het al tweemaal gebel en gevra na jou.”

“Hoekom?”

“Hy het nie verduidelik nie, jy weet mos. Die man praat net die nodigste.” Meisie sug net. Die onthou lê net onder oppervlak. Sy wens Hettie wil nou loop. Sy wil alleen wees. Maar nee sy staan. Mnr Joubert moet ook nou nie sukkel nie. Sy is nie lus vir mans nie.

‘n Laaste tas word op die bankie voor die bed neergesit en oopgemaak. Toegedraaide geskenke word uitgehaal en sy stap na Hettie toe.

“Die kinders het dit vir jou gestuur,” Vier mooi versierde pakkies word in haar hande gesit.

“Maar hoekom—dit is nie my verjaarsdag nie?”

“Hulle het gevoel om vir jou iets te koop, daar is iets van die kleinkinders ook.” Merk sy op.

“Ek sal hulle ‘n luitjie gee om dankie te sê.” En sit die pakkies onder haar arm in. Sy sal later kyk. Meisie broei en sy is nuuskierig.

Nog ‘n fotoraam verskyn, dié een is groter as die voriges en die figure duidelik uitgebeeld in die outydse silwerraam. Die bruid en bruidegom staan glimlaggend langs mekaar in ‘n hul trougewaad. Formeel en deftig staan die man daar, elke haar op sy plek. Sy baard netjies getrim, das bietjie skeef. Die bruid straal in ‘n sagte pienk pakkie. Die bruidegom se arm om haar vol lyf.

Langs hom staan Meisie ewe deftig in haar lig groen rokkie wat hulle nog saam uitgekies het. Meisie lyk vrolik en jeugdig langs die egpaar. Die bruidegom se arm rustig om haar skouers—soos ou vriende.

Sy ken nie die blondekop vrou aan sy regtersy persoonlik nie. Meisie self het net eenmaal haar naam genoem, Alida Breytenbach, ‘n weduwee wat nou weer gelukkig lyk in die nuwe man se arms. Sy straal behoorlik terwyl sy opkyk na haar bruidegom – wie vir daardie vlietende oomblik na Meisie kyk. ‘n Kyk wat meer sê. Of verbeel sy haar?

Meisie stap weg van die tafeltjie en hang die einste rok in die hangkas op. Hettie kon nie anders as om die fotoraam op te tel en te bestudeer nie. Dit vertel meer as wat Meisie sê en sy moes haar oë ‘n paar keer knip om dan te onthou – die man wat sy nog net eenmaal  – ook op ‘n foto—gesien het.

 “Gerrie Heyns, jou bliksem.”

(c) Kopiereg voorbehou.

GedagteKringe, ‘n Afrikaanse Bundel.

Let everything that hath breath praise the Lord. Praise ye the Lord.

Without getting on the bandwagon and write a poor-me letter, we can all agree that 2020 was a tough year. It challenged us to think differently and to adjust our doing in all parts of life. Most times it brought us out of our shell, even though we were in isolation for the biggest part of the year.

For at least two months, I watched all the golden oldies of Agatha Christie’s Poirot and Ms Marple TV Series, Ruth Rendall Mysteries, The Messiah Killings (and I am still not done) etc. with some lighter watching like The Heartbeat series, Rose and Thyme and reading. Because of my sickness, reading was difficult. I could not remember what I read, and writing was non-existing.

Something I have noticed.

Agatha Christie’s novels took place between the two big wars and the pinch of Word War 2 seeped through the fibre of everyday life. Yet, people loved, birthed babies, had gotten rich, inheritances were gotten stolen. These made for fitting topics as murder and mayhem ruled the characters’ lives as they removed rivals for whatever reason. I could not help but see many similarities between then and now.

What I noticed was that she had written in the present (today it is a historic mystery). She used her world around her to create the books she is famous for. She created compelling plotlines and fascinating characters. Each an integral part of the plot. And the detectives were in a class of their own. Created with flair and distinction—their little grey cells always at work, missing nothing. The moment they realized the truth, a shift happened. These components gave us a buzz.

It fascinates me—am I alone in this? Setting up the place and plot, the way the main character Poirot and Marple, were added to be at the scene, the isolation of the story, and the way it all comes together. This inspired me, and thoughts of mayhem ran through me for my next suspenseful book.

 Ms Christie laid down the foundation of crime worldwide. She made it believable and entertaining. I believe she wrote the rulebook for future writers and one can only learn from her.

Back to the original topic.

This is a different war. Not done with bombs and dying bodies in the streets, but a silent war that comes from all sides and took our liberty. It left us vulnerable to an invisible enemy. The one day we walked around and do business in the freedom of our society the next…poof. It vanished. This year will not be different, the experts say.

Now we feel the pinch of this silent war throughout our lives. Tolerance is almost non-existent, with riots that cover the front pages of the newspapers. Desperate people flood our borders with hope for a better life, just to be stopped. Money is scarce, yet people still get rich. Babies are born while we live on limited budgets. Corruption a topic we will hear of long after this pandemic is over. The mighty falling in what seems to be without shame. Death is a lonely affair, closed-off, because of COVID-19. My partner, father, and I had survived this horrid killer’s clutches and we know that God’s grace is enough. It humbles you.

Praise ye the Lord.

The Bible teaches us to praise the Lord. This time had drawn me closer to the Lord than in the freedom of movement days. I have learned to be in the present and take it as is, equipping myself during this time rather than moping.

Praise the Lord implies that we lift our eyes from the ground and look further. We rejoice in the present and stay focused on what we have. Grateful for every day given to us. I believe it heals us, it keeps us sane and keeps us on our knees. Nothing else will get us out of this than to stay connected with our Source.

Accomplishments.

I have completed three courses, published a book, began with a Facebook group, Kreativ Collectiv Community, and began a new website, Kreativ Collectiv.com.

I want to invite you to visit my website and leave a comment so I know you were there. If you need support and encouragement, connect with me in the group. I would love to meet you and walk this road with you. My goal is to help you in your goals and set you on the path of creative freedom. A journey we cannot walk alone.

Preparation facilitates liberation. Jakes, T. D.

Praising the Father and taking His word to heart grounded me. It helped me to become still and focus on the important things.

May this scripture in Ps 150:6 encourage you to stay connected and find the peace that only our Heavenly Father can give.

A prosperous 2021 to you and your family.

You are blessed and highly favoured.

Lynelle

Southern Belle Rules, a South African take.

Southern Belle Rules, a South African take.

 

In my latest book, Liberating Hearts my main character is Harriet DeVaughn Davies, a charming Southern Belle who had to learn to stand on her feet after the death of both parents and a husband in jail. It is the follow-up book of Love at War, with a spiritual message.

I am already 34 000 into the book and came to a stop when another character threw a curveball at me. Now I need some legal counsel… 😊

I had to do some research about these women and found actually many similarities with women here in South Africa. As I read, I realized my mum would have been the perfect Southern Belle and many of these values and mannerisms were instilled in me. Which I try to do… really…But I am far from being a Southern Belle. I am just to rough around the edges as my mum used to say. 😊

Photo by Quang Anh Ha Nguyen on Pexels.com

This is what I have learned from the many references I read:

41 Rules of A Southern Bell

You’ll either wish you were a Belle or wish you could marry one.

  1. Pearls go with anything — ANYTHING I must say I agree with this, who doesn’t love a beautiful set of pearls…”😊
  2. We can make sweet tea with our eyes closed, and our hands tied behind our backs. South African Belle’s likes to make ginger beer. We don’t understand the fascination with sweet tea.
  3. NEVER leave the house without being put together. I agree.
  4. Your company is more important than your iPhone.  So, agree with this. Why bother to visit then?
  5. When in doubt, monogram it.  This is not a big thing in South Africa yet, but I like the idea.
  6. Never start a meal without saying grace.  Always be grateful. A South African tradition.
  7. Smiling at strangers is a force of habit.  Mmm, not always… 😊
  8. Curls, curls, and more curls.   I hate curlers, the only way I can get curls in this straight hair. So, a big no to me but mum would have agreed.
  9. Every day is an excuse to dress up. Of course, even in bed, you must look your best.
  10. Speak slowly and in an educated manner. Here I will fall from the bus. My words are to slow for my thought process.
  11. Respect and acknowledge the fact the Scarlett O’Hara was a bad b****. Oh, yes…bad ass lady.
  12. Always Rsvp.  It is the right thing to do.
  13. You can never go wrong with a firm handshake…And a smile. Absolutely, but in SA handshakes are reserved for men, which I don’t understand. I really do not want hugs from every person I meet. But a smile that I can do. I am normally the first to go for the handshake. It works for me.
  14. Saturdays in the fall are reserved for college football.  Since Rugby is our main sport I will watch only when a big match is on. And I don’t wear the jerseys.
  15. Likewise, you plan your entire spring calendar around your favourite baseball team. No… not me as well.
  16. It’s okay to be fashionably late. There is seldom a good excuse except for emergencies but be on time.
  17. Mama raised us not to curse. Oh, mum failed with this one on me. I try to behave when among decent people but riled up… oh my…
  18. Use your inside voice. Out loud?
  19. Sit up straight.  Absolutely
  20. And cross your legs. A lady reveals nothing.  Agree. My undergarments are my business.
  21. Know when it’s appropriate to “Bite your tongue,” and when to give your opinion. Agree. My opinion is not needed.
  22. Attendance for Sunday service is mandatory and goes without question.  Long story short, I don’t attend church.
  23. There’s always an excuse to entertain. A braai solves all problems.
  24. Expect a gentleman to hold your door open for you and pull your chair out for you. Definitely. A man with manners, oh my…
  25. Trust and respect your elders. Without question.
  26. Getting out of a vehicle gracefully is a hidden talent. The first thing any woman should learn and practise.
  27. Know your intelligence, but don’t flaunt it. No question about it. I have learned this the hard way.
  28. ‘Steel Magnolias’ is your southern belle “goals.”  Loved this movie, I love the way they talk, how they address each other. Support each other.
  29. Sip on your lemonade and mind your own business. Truth.
  30. Slow cooking all day long.  I don’t like cooking. Baking, but not cooking.
  31. Take pride in your effortless ability to properly set a table. My mum was an expert in this. Me, put it inside a glass if there is not room, otherwise help yourself. I absolutely love beautiful serviette with any meal.
  32. Pastels are always in fashion.  True that. But I like earthy tones more.
  33. And so is Lilly Pulitzer.  We have Emsie Schoeman and Anne Dreyer.
  34. Never, ever leave the house without your lipstick.      High Five for this one.
  35. Send, ‘Thank You’ notes.  Important but few do it.
  36. And make sure you only use your very best stationary.  I want to invest in a good fountainpen and stationery with my own monogram. Absolutely love this idea.
  37. Take compliments courteously.  A good complement boosts my spirit, and I do this often.
  38. If you can be ready to leave the house in 30 minutes, you need not be going. Yes!!
  39. Fingers and toes should always be painted and well-groomed.    Agreed
  40. Rudeness and ignorance go hand in hand, never be one. No question about it.
  41. Have class, always.  Absolutely.

References: Handbook:

So, what do you think, will I pass as one?

And, if you are one, let me hear your thoughts. I might have missed something.

MY GEBED VIR ‘N BOER – MY PRAYER FOR A FARMER

 

Hierdie is ’n inisiatief deur NS Liefdesdiens / NS Act of Love – ’n nie-winsgewende platform van NS Kreatiewe Ontwerp. FONDSINSAMELING VIR SLAGOFFERS VAN PLAASAANVALLE.
(English script at the bottom)
NEEM DEEL AAN HIERDIE PROJEK – ondersteun hierdie inisiatief en ons bekendes om fondse in te samel vir slagoffers van plaasmoorde. Jou bydrae sal saam met ons bekendes in hierdie boek gepubliseer word.
TEMA: Kom ons bid saam vir die veiligheid van plaasboere, hulle gesinne en hul werkers. Ons bid vir troos vir slagoffers van plaasmoorde. Kom ons bid vir verandering, bystand, vergifnis, wysheid, goeie leierskap en vir God se genade, asook seën oor die boere en al die mense van ons land. Indien jy sou voel om vir die hele wêreld te bid, kan jy dit ook doen – dit is immers jóú gebed.
Die boere en mense van Suid Afrika sal jou woorde ter harte neem en jou bydrae sál ‘n groot verskil maak in elkeen se lewe.
HOE OM DEEL TE NEEM
‘n Inskrywingsfooi van R100 word verlang per inskrywing. Die bankbesonderhede verskyn onder. E-pos jou gebed, gedig of skrywe, saam met jou bewys van betaling na: nicoschamrel@gmail.com. Jou inskrywing sal in hierdie boek geplaas word, tesame met al ons bekendes se bydraes.
REËLS:
1. Jou inskrywing mag nie 150 woorde oorskry nie.
2. Gedigte moet kort wees.
3. Mag nie rassisties wees of enige persoon of partye benadeel nie.
4. Jou inskrywing moet jou eie oorspronklike skrywe wees. Plagiaat is ‘n kriminele oortreding.
5. Sluitingsdatum is 31 Desember 2020 (aansoek om verlenging van datum kan gestuur word)
6. Enige inskrywings wat na die sluitingsdatum ontvang word, sal in ‘n opvolgboek gepubliseer word.
7. Jou bydrae bly jou besit. Ons beskerm jou kopiereg. Deur jou inskrywing, verleen jy toestemming aan NS Liefdesdiens om jou bydrae te publiseer.
BANKBESONDERHEDE / Banking Details:
Capitec Bank
Bank Code: 470010
Acc Name: NS Act of love
Acc no: 1736577741
Savings Account
This is an initiative of NS Liefdesdiens / NS Act of Love – a non-profit platform of NS Creative Design. RAISING MONEY FOR VICTIMS OF FARM ATTACKS.
SUPPORT THIS PROJECT – give your support to this initiative and our stars in raising funds for the victims of farm murders. Your contribution will be published along with our famous people in this book.
THEME: Let us pray for the safety of our farmers, their workers, and their families. We pray for comfort for victims of farm murders. Let us pray for change, assistance, forgiveness, wisdom, good leadership, and for God’s mercy and His blessing upon our farmers and the people of our country.
HOW TO PARTICIPATE
A fee of R100 per contribution is required. See the bank details herewith. Send us your prayer, poem, or writing with your proof of payment to nicoschamrel@gmail.com. Your writing will be published in this book, along with our famous stars, entertainers, and authors.
RULES:
1. Your contribution may not exceed 150 words.
2. Poems must be short.
3. May not contain racism or impair any person or party.
4. Your contributions must be your own. Plagiarism is a crime.
5. The closing date is 31 December 2020 (extension can be applied for)
6. Any entries received after this date will be published in a follow-up book.
7. Your contribution – poem or writing, is your one. We will protect your copyright.
VISIT OUR WEBSITE: www.nicoschamrel.com

Are you busy or productive?

Are you busy or productive?

 

A throwback article that appeared in The Inflectionist back in 2015.

I had a hectic week. Every night for the last week I came home, did what had to and then went straight to bed, sleeping like a dead person just to wake up tired. I had so many problems that needed my attention—like yesterday—but walked against the proverbial brick wall repeatedly, accomplishing nothing. By the end of the week, I was frustrated, annoyed, tired, and cranky.

Looking back at the week, I came to one conclusion: I was busy but not productive, and that made me feel even worse. It felt I had not only failed the people that were depending on me, but that I failed myself.

Have you ever felt that way?

Let’s look at the word productive. According to the Oxford Dictionary, it means in simple terms doing or achieving a lot; being fruitful.

So many times I had heard people complaining that they were busy and have no time to relax while irritable for work not done.

Does this sound familiar?

I understand that things steal our time, things equally important although not fruitful at the end. In my case, I struggled to get my new (secondhand) car through the roadworthy test. It failed 4 times! Every time I had to watch as they lift the car in the air, removed the left rear wheel and end up with the same results. By Wednesday I was livid…

It seems there’s a technical point about this and I am stuck in between with no understanding what to do.

Although important it did nothing to get the work done. My work piled up and as a new agent still busy to learn with definite duties for each day, my manager was not impressed.

To top that off, I could not get my certification as an agent because the board’s system was offline for three weeks! I cannot work without it, so between the vehicle that failed and me riding up and down between the work and the board, I wasted valuable time. Not to mention the petrol that was wasted. No work was done… period.

Friday, when I heard I still had to wait for my certification for a few days, I left the office; thinking I would strangle someone.

So I did what any sane person would do, I did some work. (Okay, I know what you are thinking: no sane person would do this, but I do.) I drove to my designated area and did some farming.

Being out, walking the streets, taking in the surrounding activities: being part of something, it grounded me once more. It took me about an hour to feel useful again, as if I finally done something and became calmer.

 Just that hour of productiveness changed my attitude, and I went through the rest of Friday in a breeze carrying out more than the entire week of busyness.

 Did it change the problems I faced? Nope. But my approach changed.

Being productive does something to us as human beings; it elevates us to a different playing field where we’re at peace with the world. It centres us, restoring the balance within, and we do it differently, making us restful.

Nothing creates such a powerful emotion as working with intent. No drug, no anti-depressant or any other diversion could give you that high. It does something to your soul, spirit and body and you feel vibrant.

So next time you feel tired and lost after a long day, ask yourself, were you really productive?

Did you do what you set out to do or did it create more chaos?

The tiredness of being busy and the tiredness of doing actual work would be different; the one weighs you down the other gives you that Ah moment when you kick up your feet feeling satisfied with the world around you.

So how was your day?

©LynelleClark2020

Storietyd: Die parkbankie

Storietyd: Die parkbankie

Nie alles in die lewe het ‘n storie nie. Nie die teesakkie wat jy uitvis uit ‘n skoenboks of die vergete, duidelik gebruikte sleutel nie. Haarknippe, sommige gevlek deur tyd, ou armbande: nou verrek en oudmodies. Lappies wat duidelik al lankal in die snippermandjie moes afgetree het, verskuil tussen ou handdoeke. Alles vind ‘n plek, sommige kan jy wel gebruik, of word oplaas weggegooi en ander word weer in ‘n laai gegooi om vergeet te word. Tot ‘n volgende keer. 

Maar ‘n vergeelde foto gaan haal herinneringe vêr uit. Daar waar dit dalk beter was om in vergetelheid te bly. Soos die parkbankie foto. Agterop, in verbleikte bloupen, ‘n inskripsie wat jou koud laat. Tot op die been koud.

“Onthou hierdie dag, jy sal nog berou hê.”

“Wat maak ma?” Die diep stem van Jaco kom vanuit baie gisters aangesweef en voor my staan ‘n glimlaggende ses en twintig jarige man met swart hare, en lenige lyf. Sy groot hande en voete altyd opvallend wanneer hy ‘n vertrek binne kom. Maar die halfmaanvlek op die wang is altyd die begin van menigte gesprekke. Dit begin net onder die haarlyn bo die oor, om dan met ‘n mooi boog onder die oor in die nekhare te verdwyn. Dit is gesprekke wat sy liefs vermy. Die antwoorde onmoontlik om te verwoord.

Vinnig druk Riana die foto in die boks terug en kam met bewende vingers deur haar, nou grys hare. Op die dag van die foto was haar hare raafswart, golwend tot by haar heupe. Ouderdom nog net ‘n vae begrip waar oumense, afgeleef en oor die muur net vae begrippe is. Hoekom vandag, van alle dae, wonder sy?  

Jaco draai weer sy gesig, net effens maar sy sien die halfmaan vingerwysend na haar staar. 26 jaar en 8 maande gelede is daardie verpeste foto geneem.

Toe het sy ‘n passie vir fotografie gehad. Maar daardie snedige aanmerking het haar gestop. Dit was haar laaste foto wat sy ooit geneem het. Nooit weer nie, het sy gesweer, toe sy die foto by die apteker gaan kry het. Die inskripsie ingeëts op die agterkant. Smalend het Pottie na haar gekyk, met duidelike haat op sy gesig.

Gewapen met die boks kameratjie het sy die dag tegemoet gegaan met ‘n beklemming in haar hart. Daardie beklemming sou altyd by haar bly. Selfs lank nadat Pottie begrawe is. Sy woorde altyd in haar agterkop wat haar sou jaag, elke dag van haar lewe. Nege duisend vierhonderd en negentig dae om presies te wees.

Dit is asof Pottie weer voor haar staan soos daardie dag toe sy moes opkyk na hom en sy huweliksaansoek van die hand wys. Pottie met die halfmaan op sy wang, identies aan die van sy seun. Pottie wat haar nooit sou vergewe vir die onreg wat sy aan hom gedoen het nie.

Hy wou nie rede verstaan nie. Wou niks hoor dat haar pa haar dwing om met Naas Fourie te trou nie. Naas, wat toe alreeds vyftien jaar haar senior was. Sy plaas en verbintenis sou deure kon oop maak vir Pa Serfaas Terblanche, so het hy geglo. Serfaas se planne het nie gerealiseer soos hy beplan het nie, daarvoor het die inbreker gesorg, drie jaar na haar troue met Naas.

Vasgevang tussen haar formidabele pa, Pottie se verwytende woorde en oë, en Naas se haatdraende kyk het die vrou wat die foto geneem het van die parkbankie verdwyn tot ‘n stilswyende vrou wat nie twee woorde kon praat sonder om te stotter nie. Haar negentienjarige brein vasgehaak in daardie tydvak van verlorenheid en geheime.

Die dag met die lees van Pottie se testament kon niemand verstaan hoekom haar Jaco, vernoem na Naas se pa, die apteek geërf het nie. Jaco was verstom maar ook baie bly. Die geleenthede het vir hom gewink. Hy was alreeds besig om as besigheidsman op te staan, en raadslid met ‘n kop wat politiek se kant toe staan. Die apteek en geldelike erfporsie het hom op die pad van sukses geplaas. Dit het deure oopgemaak vir hom, en nou vier jaar later is sy pad oop.

Naas, of te wel Paps se plaas is oorhandig aan ‘n bestuurder, hy kom selde daar. Die plaaslewe het hom nog nooit aangestaan nie.

“Pak laaie reg,” antwoord sy ongeërg.

“Kom sit buite, dit is ‘n heerlike aand. Ek gaan nou die vuur aansteek,” dring hy aan.

“Laat ek net klaar regpak dan kom ek.”

“Moenie te lank draai nie, Elsa kom ook oor.” Jaco stap by die deur uit, fors en sterk, sy lewe in perfekte harmonie. Hy is onbewus van Riana se emosies; ‘n draaikolk wat dreig om haar af te trek. Hoe gaan sy hom vertel?

Elsa is haar aanstaande skoondogter. Hulle troudatum is volgende Saterdag. Haar pa, Fanus Ferreria van die landgoed Sonneblomoord, ‘n vername man wat die kontrei in die holte van die hand het. Haar pa se drome nou vergestalt in haar seun se lewe. Met die regte kontakte kan hy bo uitkom. Elke stap goed beplan om sy toekoms te verstewig.

Pottie se dood het als verander. Onbewustelik aan haar seun, sou sy bepalings ‘n stop sit aan Jaco se toekoms. Want Pottie en Fanus het ‘n lelike geskiedenis gedeel, gevul met baie venyn en haat. Elsa sal hom los soos ‘n warm patat. Daarvan is sy seker.

Pottie se testament het ‘n brief bevat wat aan haar gerig is. ‘n Brief waarin sy meegedeel is dat sy 26ste verjaarsdag die keerpunt sal wees. Sy moet Jaco vertel wie hy werklik is of hy verloor als. Sy prokureur was aangesê om die apteek te verkoop, een van Jaco se suksesvolste besighede. Die goue kredietkaart met geen limiet sou gekanselleer word en dan is hy op sy eie. Sy lewe sal plotseling verander as sy nie vir hom vertel wie hy is nie. Of sy praat of stilbly sal sy lewe in elk geval verander. Dit is net die graad van verandering wat sal verskil.

“Ek kan nie Pottie, pa dring daarop aan dat ek met Naas trou.” Onthou sy weer daardie woorde daar op die einste parkbankie wat sy afgeneem het net vyf minute voor die gesprek.

Dit was ‘n pragtige middag, gevul met lentegeure. Die park ‘n pragwerk van bloeisels wat die wandellaan skouspelagtig omraam het. Met ‘n beklemde hart moes sy vir Pottie vertel van haar pa se besluit.

Pa het vermoed sy is swanger nadat sy skielik siek geword het. Hy het aangedring sy moet die dokter gaan sien. Sy wou dit nie glo nie maar het nietemin gegaan.

Sy het Pottie gevra om haar by hul gunsteling plek te ontmoet. Daardie oggend het Dokter Viljoen haar meegedeel dat die toetse positief was. Haar pa en ma het verstar daar gesit en staar na die dokter. Haar pa het wasbleek geword. Sy was vier weke swanger met Pottie se kind. Sy was baie lief vir hom, ‘n liefde wat sy moes wegbêre daar waar niemand dit kon sien nie.

Op pad kar toe het haar pa haar vertel dat sy ‘n opperste tert is. Dat sy haarself goedkoop gemaak het. Hy het haar gemaak sweer om vir niemand daarvan te vertel nie. Nie eers vir Pottie nie. In doodse stilte het hulle terug gery. By die huis het hy in sy studeerkamer verdwyn. Vyftien minute later het hy aangekondig dat Naas hom gevra het vir haar hand. Hy het dit baie duidelik gemaak dat sy dit sal aanvaar.

Sy het Pottie als vertel, teen haar pa se bevele. Sy het hom die waarheid geskuld. Hy het kwaad weggestorm van haar af. Dit nadat hy probeer het om haar te oortuig dat als sal uitwerk. Sy moes net in hom glo. Maar sy het nie. Sy het lank alleen daar op die bankie gesit. Gehoop die aarde wil haar insluk sodat sy net kan verdwyn. Teen skemer, toe sy terug is by die huis het Naas se kar alreeds daar gestaan. Met bewende bene het sy ingestap in die voorhuis in en haar toekoms in die gesig gestaar. Naas het haar glimlaggend toegevou terwyl haar ouers toegekyk het. Haar pa se blik gevul met verskuilde veragting.

Die troue was binne ‘n week afgehandel en was sy Mev Fourie. Haar verhouding met haar ouers was nooit weer dieselfde nie; ‘n geforseerde en koue verhouding. Sy sou altyd die klad van ‘n tert dra, ongeag wat sy gedoen het. Die haatgevulde woorde van Pottie het dit onderstreep. ‘n Ego in haar hart toe sy Jaco vasgehou het vir die eerste keer, net na sy geboorte. Sy het al haar liefde op hom uitgestort en sy het hom beskerm teen als wat sleg was.

Selfs teen Naas wat haar nooit vergewe het nie. In die begin het hy geglo dat Jaco sy seun was. Maar eendag het hy in die huis ingestap, voor Jaco gestop en hom aangegluur. Jaco was toe pas ‘n jaar oud. Die geboortevlek duidelik sigbaar. In hul kamer het hy haar gedwing om te beken, wat sy wel gedoen het. Daardie nag het hy sy intrek in die gastekamer geneem, hulle sou nooit weer ‘n kamer deel nie. Maar die skyn was gehou ter wille van hul ouers en Jaco.  

Nou het daardie woorde waar geword. Sy het berou. 26 jaar se berou opgehoop in besluiteloosheid, beswaardheid en vernedering. Haar sonde het haar uiteindelik ingehaal. Die skrif aan die muur. Nou sou haar seun ook weet dat sy ‘n goedkoop tert is. Die steek daarvan nogsteeds gevul met gif.

Sleepvoetend sluit sy aan by die groepie mense op die stoep. Die uitgestrekte vlaktes het ‘n weemoedigheid in die swewende grashalms wat haar eie weemoed besing. So asof hulle weet wat sy moet doen.

“Hello Tannie,” kom Elsa haar tegemoet en sy groet beleefd.

“Middag dogter. Jaco kan ons gesels asb.”

“Ek is net gou besig ma. Die vuur sukkel vanmiddag,” sê hy sonder om na haar te kyk en leuen vooroor om verder te blaas aan die flou vuur.

Die ander jongmense groet haar ook, mense wat saam met hom groot geword het. Hoe gaan hulle die nuus hanteer? Wonder sy in die stilligheid. Sy moet met Jaco praat. Die prokureur het klaar gebel. Haar uurglas se laaste sand is in die opening voor hy als stop.

Oppad uit haar kamer het haar selfoon gelui. Toe sy antwoord het Conradie sonder enige omhaal gevra of sy al die nuus oorgedra het. Sy het hom verseker dat sy dit nou gaan doen.

Die groeiende knop pynigende in haar bors. ‘Jy het net tyd tot ses uur toe.’ Het hy aangedring en die lyn het doodgegaan. Sy het 30 minute. Die pyn in haar bors is nou ‘n polsende klop en sy vryf oor haar hart. Sy voel benoud, kort van asem.

“Jaco, ek moet met jou praat,” herhaal sy kort asem.

Verergd draai hy om, “Ek is besig ma,” blaf hy, dan verstar hy, haar kompleksie moes wasbleek gewees het, sy is seker want hy hardloop na haar en omhels haar vuriglik. Sy kan voel hoe haar knieë swik onder die gewig. “Kom sit ma, wat is fout?”

“Jaco,” bewend vat sy aan sy gesig, haar vinger streel die vlek kenmerkend van die Potgieters in die kontrei. Vir ‘n vlietende oomblik is dit Pottie wat voor haar sit. Hul toekoms toe nog so mooi en duidelik voor hulle, voor als verander het. Sy sluk en laat sak dan haar oë. Haar sonde nou lewend, en sy weet sy gaan nie die aandster sien nie. Nie vanaand of enige ander aand nie. Sweet pêrel oor haar voorkop, haar mond kurkdroog maar sy druk deur.

“Jaco, jou pa is nie Naas Fourie nie maar Louis Potgieter.”

“Skuus ma, maar wat het jy gesê?” Vra hy verstom en staar haar aan asof sy ‘n vreemde taal praat.

“Pottie is jou pa my kind,” herhaal sy, sagter die keer. Haar hart se seer nou oorverdowend in haar ore. Die wêreld kantel om haar en dan syg sy op die koue sement neer.

Baie later daardie aand maak sy haar oë oop en bekommerde bruin kykers sweef bo oor haar. Die eentonige piep van masjiene druis deur die newels en word ‘n crescendo in haar kop. Sy kreun saggies en voel ‘n hand haar eie omvou.

“Mamma,” kom Jaco se stem nou by haar oor en sy knik. Verstom dat sy nog leef. “Ek is so jammer my kind,” glimlag sy flou.

“Waaroor Mamma?”

“Jou lewe, die leuen, als sal seker nou verander.”

Dan omvou ‘n tweede hand haar ander hand en Elsa se beeld kom in fokus. “Ek is nog hier my tannie. Ek gaan nêrens nie. Ek is lief vir Jaco, wie ook al sy pa is of was.”

“Ai my kind,” kry sy uit en raak weer aan die slaap.      

Dae later sit Riana op die bankie, nog swak na die ligte hartaanval en dink terug aan daardie dag.  Die dag toe haar lewe so vreeslik verander het. Die vergeelde foto het die keer saam gekom. Sy het vir Jaco en Elsa die hele verhaal vertel. Die twiste en haat wat aangegaan het terwyl hy groot geword het. Hy was onbewus van alles.  Haar liefdelose huwelik wat geen oomblik se geluk geken het nie. Daarvoor het Naas gesorg.

Die prokureur het Jaco kom sien twee dae later en sy finale erfporsie aan hom oorhandig. Dit sluit in ‘n stukkie grond net buite die dorp, nog twee ander besighede in die naburige dorp en nog ‘n kontant bedrag wat eendag na sy kinders sou gaan, veilig in ‘n trust gebêre.

“My berou het gekom en gegaan Pottie. Die kinders is gelukkig. Die dag wat ek verwens het, het anders uitgedraai. Dit als te danke aan jou.” Riana trek die swart jas stywer om haar lyf. Die geniepsige koue wind dans om haar rond en krap haar hare rond. Die parkbankie se uitsig vaal maar binne haar lyk dit weer soos lente.

“Jammer dat ek ons liefde nooit ‘n kans gegee het nie. Ek is werklik jammer daaroor.” Sy pik ‘n traan weg. Haar lewe kon so anders gewees het, maar tog het dit goed uitgedraai. Verligting spoel deur haar en sy voel vir die eerste keer in ‘n baie lang tyd vry.

“Jy sou trots gewees het op ons kind. Hy het jou ma nou die dag ontmoet. Ek wens jy kon dit sien. Dit was mooi. Ouma en kleinseun se ontmoeting het Jaco verander. Hy is ‘n ander mens. Vol lewenslus met ‘n goeie vrou aan sy sy. Ons foute sal nie herhaal word nie Pottie. Slaap rustig my geliefde. Tot ons weer ontmoet.”

‘n Sonstraal breek deur die triestige wolke en dans voor Riana se voete. Die vaalheid verander in goud om haar en sy glimlag sag. Die parkbankie weer haar gunsteling plek na soveel jare van verlatenheid.

©LynelleClark2020

You cannot copy content of this page