Die Man met die Swart Skoene

Die Man met die Swart Skoene

“Ouma lyk baie mooi vandag.” Met ‘n waarderende oogknip gee Santie haar ouma ‘n liefdevolle drukkie.

“Dankie my kind. Dit is ‘n ou rokkie wat ek lanklaas aan gehad het.” verduidelik haar ouma met ‘n blos. Haar groen oë skitterend en vol lewe. 

“Ek is bly Ouma trek weer mooi aan. Dit is hoog tyd dat Ouma weer ‘n bietjie uitkom.”

“Moenie vir jou stuitig hou nie Santie. Ek is ‘n ou vrou. Wie sal nou in my belangstel?” maar die hoë blos gee haar weg en Santie giggel van lekkerte. Met ondeunde oë bestudeer Santie haar ouma van kop tot tone. Vir 65 lyk Ouma Helen baie goed en die sagte blou somersrokkie vlei haar postuur perfek. Sy kan raai hoekom haar ouma skielik aandag aan haarself gee. 

Twee weke vantevore was sy en ouma aangenaam verras met die nuwe buurman wat ingetrek het. Die huis was al ‘n geruime tyd leeg. Die eienaars het min omgegee vir die plek en verwaarlosing het ingetree. Leeglêers was gereeld rondom die plek gewaar, wat vir hulle ‘n bekommernis was. Ouma was knaend by die polisie oor die situasie maar hulle het net hul skouers opgetrek. Nou dat hy daar is kon hulle ontspan. Twee dae het verby gegaan voor hulle die man gesien het.

Gekleed in ‘n netjies swartbroek en glad gestrykte wit hemp was hulle baie nuuskierig oor die man. Sy kop het gespog met ‘n dik bos grys hare.  Die enigste keer wat Santie hom sonder ‘n hoed gesien het. Lanklaas het sy ‘n ouer man met so ‘n goeie houding gesien. Dit was iets om te waardeer.

Een middag het Santie haar ouma betrap waar sy by die voorkamer venster gestaan het. Die gordyn was versigtig weg getrek en ‘n droomverlore kyk was duidelik sigbaar op haar gelaat. Oupa is al vyf jaar gelede oorlede en ouma was alleen. Omdat Santie permanent by haar ouma woon het sy geweet hoe vereensaam sy was, so sy het die nuwe verwikkeling verwelkom.

‘n Week terug het sy gekyk hoe die twee kennis maak oor die muur. Beide was besig in die tuin. Die weer het eindelik opgeklaar na die heerlike reëns en ouma het gaan seker maak dat haar blomme nog ongeskonde is. In die stilligheid het Santie besluit om ‘n nadere ogie oor alles te hou en seker te maak dat die man nie ‘n kansvatter is nie. Haar ouma was nie ryk nie maar sy het ’n gemaklike lewe gelei – te danke aan oupa Hendrik se goeie beleggings. 

Die nuwe buurman, Mnr González, het die hele buurt aan die gons. Met sy statige stappie, is elke vrou – jonk of oud – beïndruk met die ouerige man.  Santie kan verstaan hoekom al wat ‘n vrou is, lam knieë kry wanneer hy die straat af stap. Die stylvolle kierie die perfekte magneet om die vroulike geslag aan die gons te hou. Oral waar Santie kom praat hulle oor hom.

Elize het selfs gister haar lippe rooi gekleur die oomblik toe sy hom buite haar koffiewinkel gewaar. Normaalweg is Elize baie waardig en op haar plek maar het begin giggel toe hy vir haar gegroet het – kompleet met ‘n geligte hoed. Die galante maniere ‘n teenstelling met die dorpvrouens se ondervindings.

Die mans was neidig en kon hom nie verdra nie wat natuurlik die vrouens vuur gegee het. Daar is ‘n permanente verwagting in die lug vandat hy daar aangekom het.

Sy weet nie veel van die man nie. Maar dat hy almal aan die praat het is gewis. In sy perfekte Engels kom hy afgerond voor. Alhoewel die luisteraar tog ‘n aksent kan waarneem wat bydra tot die misterie.

Sy intelligente gesprekke vertel hy is werêldwys met woorde wat mooi geformuleer is om sy gedagtes duidelik op ‘n waardige manier weer te gee. As apteker op die dorp is Santie privy om al die verskillende weergawes van sy lewensverhaal aan te hoor maar sy weet nie of een waar kan wees nie. Self het sy haar eie opinie maar hou dit vir haarself. Nie dat iemand al gevra het nie, hulle is te besig met hul eie teorieë.

Oom Chris het genoem hy was ‘n afgetrede prokureur wat naby sy kinders kom bly het. Oom Dewald dink hy is ‘n pierewaaier en het geen erg aan hom nie. Johan glo weer hy moes iets met edelgesteentes te doen gehad het, diè dat hy so netjies uitgevat en blink gepoets lyk. Chrissie glo hy kruip weg vir die polisie want hy tree baie verdag op. Self kan Santie nie haar argument verstaan nie.

So kom elke kliënt in en hou haar op hoogte van enige verwikkelinge rakende die man.  Omdat sy nou betrokke is by die gemeenskap luister sy na elke storie. Sy self sal hom graag wil ontmoet om haar eie opinie te vorm.

“Mevrou kan ek hierdie plakkaat teen die venster opsit, asseblief?” die jong meisie hou ‘n plakkaat na haar uit en sonder om dit te neem vra Santie saaklik: “Waaroor gaan dit?”

“Ons gaan ‘n regte Spaanse konsert hou volgende Saterdag, hier in die saal. ‘n Baie bekende Spaanse minnesanger en danser gaan ons vergas met sy sang en passies. Ons wil almal nooi.”

“Dit klink alte lekker. Ken ons die man?”

“Hy bly in die area, ek verstaan sy kinders is albei met Afrikaanse meisies getroud en nou is hyself ook op soek na sy eie Afrikaanse meisie.” En sy giggel kommervry.

“Ken jy die man?” vra Santie en bekyk die meisie deursoekend deur. Haar lang swart poniestert dans rond soos wat sy gesels. Sy het haar al ‘n paar maal opgemerk in die apteek maar nog nooit met haar gesels nie.

“Ja Mevrou, hy is ‘n familie vriend.”

Tevrede met die nuus gee sy haar toestemming. “Sit dit gerus op.”

“Dankie Mevrou.” En met ‘n swaai van haar grasieuse heupe stap sy in die rigting van die winkelvenster. Sy moet tog kyk waaroor dit gaan. Met die gedagte raak Santie besig en vergeet van die pamflet. 

‘n Dag later stop Santie by die pamflet, ‘n foto van hul buurman pryk op die blad. Sy prominente Spaanse styl onmiskenbaar. Minnesanger en danser nê, dit sal sy graag wil sien. Sy glimlag ingenome en tree die apteek binne. Tydens ‘n seldsame stil breuk in die apteek word haar gedagtegang onderbreek.

“Middag dame.” Die Latyns-Engelse aksent die eerste wat sy hoor. Verras kyk sy op. Beleefd lig hy sy hoed in ‘n galante groet. Dit is die eerste keer wat sy hom van nader sien en die helderblou kykers is die eerste wat haar opval. Glad geskeer merk sy die onnutsige kuiltjies in die verouderde gesig op en sy weet sommer sy gaan baie van hom hou.

“Middag Meneer, hoe kan ek help?” vra sy beleefd.

“Jy is die kleindogter van Helen, korrek?”

“Ja meneer González.” En sy glimlag op na hom.

“Noem my Enrico asseblief.” En sy knik haar kop instemmend. “Ek kan sien dat skoonheid hoog loop in die Van der Walt familie.” En hy knipoog vir haar waarop sy self in ‘n blos uitslaan. Hul van het nog nooit so romanties geklink nie.

“Baie dankie Enrico, ek waardeer dit.”

“Jou ouma praat met trots van jou.”

“Ouma Helen is ‘n engel en verdien geluk.”

“Juis die rede hoekom ek in gekom het. Ek wil kom kennis maak en jou op jou gemak stel. Mense kan tog so vinning iets rond vertel sonder om die feite te weet.” Lig hy haar in, “Ek sal jou nie verder uit die werk hou nie.” Santie glimlag waarderend.

Mense het alreeds in ‘n tou agter Enrico González gevorm.  “Goeie dag Santie.” En met die stap hy flink weg. Sy kan verstaan hoekom die dames so praat van hom. Jy kan hom deur ‘n ring trek.

Weereens vlieg die dae vinnig verby en die naweek is op hande. Die Saterdag middag laat, stap Santie die huis in. Ouma was duidelik reg om uit te gaan. Die bloedrooi rok se wye romp val sysag om haar vol heupe en die bloedrooi skoene rond die prentjie elegant af. “Ouma lyk darem vreeslik mooi, wat is die geleentheid?”

“Ek en Enrico gaan ‘n dans bywoon vanaand, ek verwag hom enige oomblik.”

“Ek is bly vir ouma. Hy lyk na ‘n goeie man.”

“Dankie my kind. Hopelik sal julle binnekort kan ontmoet.”

Voor Santie kon antwoord, kyk sy hoe haar ouma vir oulaas in die gang spieël kyk voor sy na die voordeur loop.

Die klokkie het pas gelui en die onmisbare blos verduidelik wie die besoeker is. Met een swierige swaai van die arm het Enrico ingestap die oomblik toe die deur oopswaai, fier en regop. Hy self het ‘n swart pak aan, spierwit syhemp, rooi das. ‘n Rooi satyn sakdoek loer kordaat by die baadjiesak uit. ‘n Swart hoed met rooi lint rus gemaklik in sy hand terwyl ‘n bos rooi rose aan ouma uitgehou word.

Sy neem dit by hom en gee hom ‘n ligte soentjie op die wang. So met die instap kon Santie nie die blink gepoeste swart skoene miskyk nie.

Die piksoen wat op Ouma Helen se wang geplaas word terwyl hy saggies in haar oor fluister laat Santie ongemaklik wegkyk. Die blos vertel sy eie storie. Versigtig kyk sy terug en vat dan die bos rose by ouma. “Gee vir my Ouma, ek sal in die water sit. Geniet julle aand.”

“Goeienaand Meneer Gonzales.” Groet sy beleefd.

“Goeienaand Santie. Is dit reg as ek jou so noem?”

“Ja asseblief. Ek is nie gesteld op formaliteite nie.”

“Dankie my kind.” En sy kry ‘n drukkie van albei. Toe hy haar groet klik hy sy skoene teen mekaar in ‘n galante buiging.

“Totsiens Santie.” Groet hy.

Lank nadat hulle alreeds weg is en Santie die blomme in ‘n vaas gesit het, het sy geweet dat sy baie van die man sal hou. Wie sou kon raai dat haar ouma op ‘n Spaanse troebadoer verlief sou raak.  Sy glimlag stil, te bly vir ouma se geluk.

Met ‘n vinnige kyk op haar horlisie besluit sy om tog ook na die dansery te gaan. Dit is nie aldag dat jy ‘n minnesanger in die dorp hoor nie.

In elk geval nie een met sulke blink gepoetste swart skoene nie.

(c) Kopiereg voorbehou.

GedagteKringe, ‘n Afrikaanse Bundel.

Hart’s Kiekies deur Lynelle Clark

Hart’s Kiekies deur Lynelle Clark

Kliek—en nog ‘n terugflits so duidelik soos die vorige.

Kliek—wens jy was hier.

Kliek—vergeet van hom. Hy het.

Kliek—Soos kortstondige flitse spoed ons verhouding voor my verby.

Elke keer dat ek my ooglede knip, is daar nog ʼn herinnering; nog ʼn grepie van ons saamwees kristal helder in my gedagtes. Hoekom het ons nooit foto’s van ons geneem nie? Dit is ‘n vraag wat ek myself baie afvra.

Daar is niks tasbaar van ons kortstondige verhouding nie, maar tog speel die tonele gedurigdeur in my geestesoog af dat ek nie anders kan as om in afwagting my oë oop te maak met die hoop om hom daar te kry nie.

Sy peinsende oë priemend op my ingestel; sy glimlag wat my knieë lam gemaak het en my hart gesmelt het. Gevolg deur die ondeunde laggie wanneer hy in ʼn stoute bui was.

Die manier wat hy sou vra: “Is dit nog nie tyd vir ʼn bier nie?”

Die tye wanneer hy staaltjies van sy lewe vertel het en ek net kon luister. Vasgevang in die oomblik van sy nostalgiese bui.

Nooit was daardie oomblikke op film vasgelê nie. Maar dit is vasgenael in my geheue. So werklik dat dit voel ek kan my hande uitstoot en hy sal daar wees —voor my.

Hoe harder ek probeer om te vergeet, hoe meer spring hy op in my gedagtegang. Hy bly deel van my lewe. Soms is die onthou so ongevraagd. Soms raak ek moeg vir dit. Vir die onthou. Dit mergel my uit. LOS MY UIT! Wil ek dan skreeu. Hy het sy keuse gemaak en die seer vloei oor die damwalle wat ek probeer bou het.

So verloop meeste van my dae—in tweestryd gewikkel tussen verlange, onthou en herlewing. Tussen woede en teleurstelling.

Ek het nie foto’s nodig nie. Die realiteit van ons saamwees leef nog helder binne my—selfs nou jare later.

Waar ek ookal gaan – hy is daar. Onbewustelik is ek altyd op die uitkyk en hou ek ‘n deur dop met die verwagting dat ek hom gaan sien.

Dan volg die teleurstelling wanneer hy nie opdaag nie. Dit is soms so oorweldigend dat dit voel of my hart opnuut weer uit my borskas geruk word.

Die absolute alleenheid oorweldig my wanneer ek na my foon kyk en daar geen boodskap van hom is nie. Die stille bewys dat ons nie meer is nie.

Daardie stille leegheid wat niks of niemand kan vul nie.

“Is als reg met jou?” Henriette kyk na my met groot vraagtekens in haar helder blou kykers. Outomaties knik ek my kop en gee haar ʼn skalkse glimlag.

“Jy is al die heel dag besig met jou eie gedagtes, als reg met die kinders?”

“Ja wat, net besig soos altyd.” Beantwoord ek haar starende oë en plaas die afgedroogde bak terug op sy plek in die kas.

“Enige nuus oor jou vakansie?”

“Ja, ek het my kaartjie vanoggend gekry. Ek vlieg môre.”

“Hoe laat?”

“Vroeg, moet sesuur op die lughawe wees.”

“Dit is goed, ek sal jou aflaai.”

“Dit is nie nodig nie, Hettie. Die lugredery het gereël vir vervoer.”

Vir ʼn paar oomblikke rek daar ʼn gemaklike stilte tussen die twee vriendinne terwyl hulle die eentonige werk van kombuis skoonmaak afhandel. Wanneer hulle klaar is, dryf die soel lug van die aand hulle na buite. Met ʼn waarderende sug gaan sit elkeen in hul geliefkoosde stoel en staar in die donker dieptes in. Kondensering vorm teen elkeen se glas en maak ʼn water ring; so nou en dan word die stilte verbreek deur die plasing van ʼn glas op die glasblad. Elkeen verdiep in haar eie gedagtes.

Hettie en Meisie bly al vier jaar saam. Hulle het die eerste dag  dat Meisie begin werk het by Jansen Prokureurs ontmoet. Die onderhoud is gevoer deur Dr. Jansen snr, Hettie se pa. Meisie is aangestel as assistent vir Prokureur Henriette Jansen of Hettie soos haar vriende haar ken. Hul vriendskap het vinnig geblom. Hulle het mekaar in soveel aspekte aangevul.

ʼn Gemaklike samesyn het praat dikwels oorbodig gemaak en Hettie het Meisie vinnig touwys gemaak oor die wel en weë van die klein dorpie aan die Weskus. Meisie, oorspronklik afkomstig van die Wes Rand het na haar egskeiding haar weg op haar eie aangedurf.

Hettie was twee maal getroud, albei kere so traumaties dat sy nooit daaroor praat nie en Meisie het dit so aanvaar. Albei het kinders: groot volwasse mense met hul eie lewens en hulle sien of hoor maar min van hulle. Hettie het Meisie genooi om by haar groot huis in te trek: in ‘n suite van haar eie – kompleet met private kombuis en sitkamer – om die huis te vul soos wat sy dit gestel het.

Met tye kom al die kinders kuier en word die huis ‘n regte tuiste waar die vriendelike gelag van mense-stemme die stilte in die lang gange verbreek.

Vroeër is die huis gebruik vir menigte deftige onthale en die Jansens was bekend vir hul gasvryheid. Na Mev. Jansen se afsterwe het Dr. Jansen onttrek van die samelewing en afgesonder in ‘n gastehuis op die landgoed nie ver van die hoofhuis af nie. Elke Sondag middag is hy daar vir die middagmaal, netjies uitgevat in ‘n driestuk pak en strikdas net om weer stilweg te verdwyn na sy eie plek.

Meisie en Hettie is twee eensame vrouens wat geleer het om saam te werk, saam onder een dak te woon en pak allerlei projekte gesamentlik aan. Van stokperdjies tot dien op verskeie rade in die omgewing. Dit is selde wat hulle nie bymekaar is nie en die kontrei se mense het dit so aanvaar.

Dié jaar het Meisie besluit om vir vriende en familie te gaan kuier in Gauteng – nadat sy ‘n uitnodiging vir ‘n troue ontvang het. Hettie bly alleen agter. Dit is die eerste keer dat Meisie teruggaan.

Hettie het al agtergekom dat haar vriendin al hoe stiller geword het hoe nader die datum gekom het. Al het sy gebrand van nuuskierigheid het sy nie gevra wat aangaan nie. Dat Meisie nie aldag by haar was nie, is gewis. Maar sy kan nie anders as om haar stiptelik aan te kyk nie. Die vrae sigbaar in haar kykers.

Met ‘n sug staan Meisie op, haar glas alreeds in haar hand toe Hettie haar stop.

“Is als reg Meisie?”

“Ja, ek is net moeg vanaand.”

“Lekker slaap vriendin.”

“Jy ook, Het.”

“Sien jou môre oggend.”

“Moenie moeite doen nie, ek sal iets op die lughawe kry.”

“Ek sal in elk geval jou wakker maak met ‘n koppie tee.”

“Dit is regtig nie nodig nie.” En Meisie skuifel weg so asof daar iets swaars op haar rus.

Hettie staar haar vriendin agterna. Sy is bewus van die verlange wat so diep in Meisie se hart weggebêre is. Hoekom dit juis nou weer sy kop moet uitsteek weet sy nie. Sy het geleer om nie vrae te vra nie, want Meisie praat nie daaroor nie.

Net eenmaal het sy haar sluier gesak—in ‘n aand van te veel wyn drink, het sy haar hart oopgemaak en Hettie kon net luister na haar vriendin se hartseer—haar rede vir vlug van die Wes Rand af. ‘n Kortstondige liefdesverhouding wat haar met baie vrae agter gelaat het.

Daardie verlange wat haar vriendin weer kruppel maak vanaand en Hettie weet dat Meisie min gaan slaap.

⸸⸸⸸

 “Het jy alles?”

“Ek glo so, as ek iets vergeet het sal ek dit maar kry by die menigte Malls aan die Rand.”

“Goed dan. Geniet jou vakansie, en groete aan almal.”

“Maak so. Kyk mooi na jouself en onthou om jou pille te drink.”

“Ja, Ja. Gaan nou. Hulle roep alweer.”

Met stywe drukkies neem die twee vriendinne afskeid. Hettie wag totdat Meisie by die hekke instap voor sy ook haar weg baan deur die vroeë oggend skare.

Meisie gespe haarself in die stoel, vandag het sy ‘n sitplek gekry langs die gang. Sy weet sommer dit gaan ‘n lang vlug wees soos mense en trollies by haar gaan verby beweeg in hul haas. In plaas daarvan dat dit haar omkrap, maak sy haar oë toe en raak weg in ‘n sluimerende wêreld van verlange en drome. Na ‘n gister wat nooit sal wees nie.

⸸⸸⸸

“Hoe gaan dit met almal?”

“Baie goed—die kinders stuur groete. Die kleintjies word nou woelig. Ek raak skoon moeg net om na hulle te kyk.” Meisie se gesig straal soos altyd wanneer sy van haar kinders praat.

“Chrissie-hulle se huis is uiteindelik klaar. Dit lyk werklik pragtig met al die nuwe verbouings.”

“Dit moet seker nou ‘n reuse huis wees?” vra Hettie nuuskierig en lus vir gesels na die twee weke van alleen wees.

“Praat jy vrou. Maar dan is dit verstane met al die kinders en … jy sal nie glo nie maar Chrissie is weer swanger.” En Meisie gee ‘n skalkse laggie as Hettie se oë rek.

“Alweer?” En Hettie klap haar hande saam van stomme verbasing. “Pieter kon nog nooit sy hande van haar af hou nie, sy is ‘n pragtige mens binne en buite.”  Verduidelik Meisie onnodiglik. Hettie het die man al gesien, skoon simpel oor sy vrou.

“Hoeveelste een is dit dan?”

Vir ‘n oomblik bly Meisie stil terwyl sy ‘n silwerraam op die boekrak neersit, peinsend staar sy daarna en beantwoord ingedagte: “Vyfde kindjie.”

“Goeie genugtig.” En Hettie zoom in op die foto maar Meisie skuif die foto so dat sy nie die beeld kan sien nie.

“ Maar weet jy, hulle is gelukkig en geseënd. Ek gun dit vir hulle.” Meisie draai om en pak haar tas verder uit diep in haar eie gedagtes gekeer.

Hettie hou haar vriendin dop vanwaar sy stelling ingeneem het op die rusbank wat ‘n uitsig het oor die private sitkamer en ‘n gedeelte van die gemanikeerde tuin. Die oop patio deur laat ‘n koel windjie inwaai en so nou en dan bol die gordyne. Uit pure baldadigheid. Die sonstrale laat strepe oral oor die mat en die plek lyk vrolik met die vars blomme wat sy nog daardie môre in haar vriendin se suite geplaas het.

Nog ‘n fotoraam verskyn vanuit die dieptes van die tas en word versigtig neergesit op ‘n ronde tafeltjie nie ver van waar Hettie sit nie. Vir ‘n paar oomblikke staan Meisie stil voor die raam terwyl ‘n vinger oor die glas getrek word. Hettie kon sweer sy sien ‘n traan, maar kon haar ook verbeel het. Meisie draai weg en raak doenig in die slaapkamer. Kas deure word oop en toe gemaak. Laaie word toegestoot met ‘n finaliteit. ‘n Anderse stilte heers in die stel kamers.

Hettie wonder hoe dit regtig gegaan het. Sy fokus opnuut in op haar huismaat. Die lyne op haar gesig, stroef en droewig. Haar skouers is vorentoe gebuig.

Meisie is stil. Te stil.

Hettie loop stadig na die deur toe en staan teen die deurkosyn en kyk hoe Meisie rondskarrel om alles weer georden te kry. Nog twee fotorame het plek gekry op haar spieëlkas. Laggende gesiggies straal vanuit die rame en instinktief weet Hettie dit is die kleinkinders.

“Hoe was jou twee weke?” verbreek Meisie die stilte sonder om regtig op te kyk van die uitpakkery.

“Goed. Mnr Joubert het uiteindelik geskik en ons kon voortgaan met die registrasie van die eiendom.”

“Ag dankie tog. Ek het gedink ons gaan nooit daardie man tevrede stel nie.” Meisie glimlag tevrede—bly dat die moeilike man uiteindelik uit hulle lewe is.

“Blykbaar het dit iets te doen met wat jy gesê het die laaste keer wat hy daar was.”

“Regtig? Wat?”

“Hy het nie gesê nie, maar die skikking is aanvaar.”

“Dan is dit goed.”

“Mnr. Joubert het al tweemaal gebel en gevra na jou.”

“Hoekom?”

“Hy het nie verduidelik nie, jy weet mos. Die man praat net die nodigste.” Meisie sug net. Die onthou lê net onder oppervlak. Sy wens Hettie wil nou loop. Sy wil alleen wees. Maar nee sy staan. Mnr Joubert moet ook nou nie sukkel nie. Sy is nie lus vir mans nie.

‘n Laaste tas word op die bankie voor die bed neergesit en oopgemaak. Toegedraaide geskenke word uitgehaal en sy stap na Hettie toe.

“Die kinders het dit vir jou gestuur,” Vier mooi versierde pakkies word in haar hande gesit.

“Maar hoekom—dit is nie my verjaarsdag nie?”

“Hulle het gevoel om vir jou iets te koop, daar is iets van die kleinkinders ook.” Merk sy op.

“Ek sal hulle ‘n luitjie gee om dankie te sê.” En sit die pakkies onder haar arm in. Sy sal later kyk. Meisie broei en sy is nuuskierig.

Nog ‘n fotoraam verskyn, dié een is groter as die voriges en die figure duidelik uitgebeeld in die outydse silwerraam. Die bruid en bruidegom staan glimlaggend langs mekaar in ‘n hul trougewaad. Formeel en deftig staan die man daar, elke haar op sy plek. Sy baard netjies getrim, das bietjie skeef. Die bruid straal in ‘n sagte pienk pakkie. Die bruidegom se arm om haar vol lyf.

Langs hom staan Meisie ewe deftig in haar lig groen rokkie wat hulle nog saam uitgekies het. Meisie lyk vrolik en jeugdig langs die egpaar. Die bruidegom se arm rustig om haar skouers—soos ou vriende.

Sy ken nie die blondekop vrou aan sy regtersy persoonlik nie. Meisie self het net eenmaal haar naam genoem, Alida Breytenbach, ‘n weduwee wat nou weer gelukkig lyk in die nuwe man se arms. Sy straal behoorlik terwyl sy opkyk na haar bruidegom – wie vir daardie vlietende oomblik na Meisie kyk. ‘n Kyk wat meer sê. Of verbeel sy haar?

Meisie stap weg van die tafeltjie en hang die einste rok in die hangkas op. Hettie kon nie anders as om die fotoraam op te tel en te bestudeer nie. Dit vertel meer as wat Meisie sê en sy moes haar oë ‘n paar keer knip om dan te onthou – die man wat sy nog net eenmaal  – ook op ‘n foto—gesien het.

 “Gerrie Heyns, jou bliksem.”

(c) Kopiereg voorbehou.

GedagteKringe, ‘n Afrikaanse Bundel.

Let everything that hath breath praise the Lord. Praise ye the Lord.

Without getting on the bandwagon and write a poor-me letter, we can all agree that 2020 was a tough year. It challenged us to think differently and to adjust our doing in all parts of life. Most times it brought us out of our shell, even though we were in isolation for the biggest part of the year.

For at least two months, I watched all the golden oldies of Agatha Christie’s Poirot and Ms Marple TV Series, Ruth Rendall Mysteries, The Messiah Killings (and I am still not done) etc. with some lighter watching like The Heartbeat series, Rose and Thyme and reading. Because of my sickness, reading was difficult. I could not remember what I read, and writing was non-existing.

Something I have noticed.

Agatha Christie’s novels took place between the two big wars and the pinch of Word War 2 seeped through the fibre of everyday life. Yet, people loved, birthed babies, had gotten rich, inheritances were gotten stolen. These made for fitting topics as murder and mayhem ruled the characters’ lives as they removed rivals for whatever reason. I could not help but see many similarities between then and now.

What I noticed was that she had written in the present (today it is a historic mystery). She used her world around her to create the books she is famous for. She created compelling plotlines and fascinating characters. Each an integral part of the plot. And the detectives were in a class of their own. Created with flair and distinction—their little grey cells always at work, missing nothing. The moment they realized the truth, a shift happened. These components gave us a buzz.

It fascinates me—am I alone in this? Setting up the place and plot, the way the main character Poirot and Marple, were added to be at the scene, the isolation of the story, and the way it all comes together. This inspired me, and thoughts of mayhem ran through me for my next suspenseful book.

 Ms Christie laid down the foundation of crime worldwide. She made it believable and entertaining. I believe she wrote the rulebook for future writers and one can only learn from her.

Back to the original topic.

This is a different war. Not done with bombs and dying bodies in the streets, but a silent war that comes from all sides and took our liberty. It left us vulnerable to an invisible enemy. The one day we walked around and do business in the freedom of our society the next…poof. It vanished. This year will not be different, the experts say.

Now we feel the pinch of this silent war throughout our lives. Tolerance is almost non-existent, with riots that cover the front pages of the newspapers. Desperate people flood our borders with hope for a better life, just to be stopped. Money is scarce, yet people still get rich. Babies are born while we live on limited budgets. Corruption a topic we will hear of long after this pandemic is over. The mighty falling in what seems to be without shame. Death is a lonely affair, closed-off, because of COVID-19. My partner, father, and I had survived this horrid killer’s clutches and we know that God’s grace is enough. It humbles you.

Praise ye the Lord.

The Bible teaches us to praise the Lord. This time had drawn me closer to the Lord than in the freedom of movement days. I have learned to be in the present and take it as is, equipping myself during this time rather than moping.

Praise the Lord implies that we lift our eyes from the ground and look further. We rejoice in the present and stay focused on what we have. Grateful for every day given to us. I believe it heals us, it keeps us sane and keeps us on our knees. Nothing else will get us out of this than to stay connected with our Source.

Accomplishments.

I have completed three courses, published a book, began with a Facebook group, Kreativ Collectiv Community, and began a new website, Kreativ Collectiv.com.

I want to invite you to visit my website and leave a comment so I know you were there. If you need support and encouragement, connect with me in the group. I would love to meet you and walk this road with you. My goal is to help you in your goals and set you on the path of creative freedom. A journey we cannot walk alone.

Preparation facilitates liberation. Jakes, T. D.

Praising the Father and taking His word to heart grounded me. It helped me to become still and focus on the important things.

May this scripture in Ps 150:6 encourage you to stay connected and find the peace that only our Heavenly Father can give.

A prosperous 2021 to you and your family.

You are blessed and highly favoured.

Lynelle

Be true to yourself.

This is an article that was written at the end of 2016. I just went through a painful time, just realized that depth of deception lost my work after some disagreement with the employer, and scammed by a heartless person who serves a three-year sentence at the moment. It was a time of learning and getting some backbone and ate the humility apple.

The good that came from that was that my path crossed with God, the Father again and received the healing I desperately needed. This is quite fitting with where I am.

Be true to yourself.

The last couple of months were the most exciting but also hurtful time I had in a long time, silent in my writing, my life had undergone a few twists and turns; each opportunity a learning curve where I discovered so much of myself.

As a woman, walking this path alone, I realized my vulnerability and how people would use me, sometimes even with my permission. For a long time, I lived in a very safe cocoon, allowing others to think for me. Ever since I made the bold step to stand on my own, taking responsibility for myself, I understood that circumstances, and the people or culture I lived in shaped my life. In short, I wasn’t street smart, and I had to learn how to fit in or be devoured.

My point of view.

In this haven, I perceived people in black and white with little or no grace towards them. Now those unyielding glasses had fallen away and my awareness of life is more colourful; making room not only for my own mistakes but those I’ve met. Life isn’t rigid or set-in-stone, but a kaleidoscope of laughter and passion, where I discover new opportunities at every corner—venturing out in the unknown to find incredible prospects and beautiful things along the way. I’m amazed at my boldness walking into places I would not have dreamed to do previously and in the process made friends: my pioneer spirit basking in the new person emerging from the cocoon.

In my vulnerability I learned to trust my gut; I made mistakes when I disobeyed that little voice, who diligently watched over me. While doing this, I learned to have fun laughing more than I did in a long time. I learned that it’s okay to mess up—no longer do I chastise myself in doing so—and ate some humble pie, but it taught me valuable skills that served me in my daily life and work environment. I work with people every day and I experience the good, the bad and the ugly all in one week.

As human beings, we have different perceptions but when finely tuned in—trying—the ugly turns out beautiful, the bad good and the good sometimes bad. Life is a fine balance between them all.

Love life’s challenges. 

My love life has its own challenges. When two people meet, two worlds have to come together effortlessly (in my mind in any case). To adjust myself and find meaning and what I really want from life, incorporating another human being into it without forgetting who I am, is a mission. For now, being part of someone’s life has taken a back seat.

In a second chance relationship, more work goes into it, but it took a broken relationship to understand the full extent of it. When we met, I thought this is it, the man I will spend my old age with and I prepared myself to fit in his life but after a while, I realized it would take time, effort and if both parties don’t work at it every attempt would be fruitless. When it ended, it left me purposeless and empty, and I knew I would obliterate myself from the love scene completely. I feel the emptiness settling in me wondering if I would ever allow myself to love again. Although saddened, I realize that I need this time to get to terms with it all and discover my purpose.

My passionate side.

I never appreciated my passionate side, hiding it from everyone including myself, but on this new journey, I got to discern the intensity which I feel with and know not everyone would appreciate it. Although I embrace my passionate side, it makes me vulnerable to life and relationships creating its own challenges and I’ve learned more about myself letting go of old or even wrong thought patterns finding the balance during this and adapt in a way so I won’t get lost again.

Another learning curve.

With all this said, I simply want to leave you with the thought: Don’t be afraid to live, to dream, to love and yes, even to make mistakes.

To be true to ourselves takes determination and courage and lonely moments, unsure about the choices or even the next step but looking at the bigger picture we learn to know our own strengths discovering a world that would accept us for who we are.

But mostly to accept ourselves.

Be true to you.

©LynelleClark2016

Follow your bliss for the new year


A prosperous 2021 to every creative person. May your dreams come true in this year.

To Follow your bliss means to live your passion.

Asking the correct questions will help you find your feet.

Creativity is not only a child’s favourite playtime, but it can be yours as well. If you love to arrange flowers, or decorate a cake, or write journals. Maybe you are drawing sketches with the hope to be discovered.

But if you do not find nor make the time to explore your creativity will wait and you will become frustrated. That is no way to live.

As we know, not all dreams happen automatically. You need a goal and a purpose to move forward. Here are some questions to help you on your quest and goal for this year.

If you have questions afterwards or require a life coach, contact me. Visit the resource page for more resources.

Ask clarifying questions

1. When am I at my best/worst as a parent/employer/employee/spouse/artist, etc.?
2. Where do my natural talents lie?
3. What’s important to me in my work/home life?
4. What energies me, and what makes me feel apathetic?
5. What is my passion?
6. Who inspires me in my work, relationships, etc.?
7. Which role models can I emulate?
8. What values guide my work/my studies/my relationships?
9. Are there core values or principles I am not prepared to violate (these can include charters that you join)?
10. How do these values relate to my day-to-day life?
11. What mistakes have I made in my life so far, and how I can avoid repeating them?

Collins, Bryan. The Power of Creativity (Book 1): Learning How to Build Lasting Habits, Face Your Fears and Change Your Life Become a Writer Today. Kindle Edition.

Monday Inspiration Proverbs 2: 2-4

Monday Inspiration Proverbs 2: 2-4

A WORD FROM THE WORD
Listen and concentrate … cry out for insight and ask for understanding. Search for them as you would for silver; seek them like hidden treasures. (Proverbs 2:2-4, NLT)
A WORD FOR WRITERS
The 5W’s and H: Who? What? Where? When? Why? and How? These six questions are the basis for research skills and information gathering. They’re used by anyone focused on fact-based writing, including journalists, researchers, law enforcement officials, bloggers, and more.
The six questions entered the mainstream by way of the British writer and journalist Rudyard Kipling (1865-1936) as part of his fable, “The Elephant’s Child” (1902). The iconic verse reads,
I keep six honest serving-men (they taught me all I knew);
Their names are What and Why and When, and How and Where and Who.

But centuries prior to Kipling, questioning as the information-gathering device was endorsed in God’s Word. In Proverbs 2, King Solomon recommended six ways to gather information

: listen … concentrate … cry out … ask … search … seek. Ironically, while throwing questions at God gets a bad name in Christian circles, He is the One who champions it.

Asking question after question is one of writing’s foundational research skills. And it’s a foundational principle in the Christian life. An insightful writer asks questions to gain information. An insightful man asks questions to gain God’s wisdom.
A WISE WORD
Questions yield valuable information for the writer.
A WORD TO PRAY
Heavenly Father,
You want me to use solid research skills to seek and search and ask. Give me a heart that is eager to learn and insightful questions to ask so I can write with integrity.
In Jesus’s name, Amen.
Bible Gateway passage: Proverbs 2:2-4 - New Living Translation
BIBLEGATEWAY.COM
Bible Gateway passage: Proverbs 2:2-4 – New Living Translation
Tune your ears to wisdom and concentrate on understanding. Cry out for insight and ask for understanding. Search for them as you would for silver; seek them like hidden treasures.

Juweel van die Oosgrens, Onderhoud met Lynelle Clark

Juweel van die Oosgrens, Onderhoud met Lynelle Clark

Onderhoud Brakpan Herald
Onderhoud Brakpan Herald

Vir jou eie getekende sagteband bestel direk by skrywer.

Volg net die skakel na die aanlynwinkel. Koerier is deur Paxi. Net in Suid Afrika beskikbaar.

Vir Kindle lesers: Die boek is beskikbaar by Amazon en Smashwords.

Van 18 Desember tot 13 Januarie 2021 kan die Kindle, EPUB, KOBO EN PDF formaat afgelaai word teen $3.50 by Smashwords.  Koepon kode is FW94G. 

Ondersteun lokale skrywers en los ‘n resensie by Goodreads

#afrikaanseleesgenot #historieseroman #noubeskikbaar #skrywers #leserskring

Write your story

Write your story

Thousands of years ago, the art and science of making an impact were carried on the back of Story. It was the method of broadcasting breakthroughs for the generations to come. It was an instrument and an illustration that could be shared with all of humanity. Story changed things. Story started things.

But then it happened…

Something terrible happened to our most influential tool. I cannot pinpoint where or when, but somewhere in the moments of history in between then and now, there was an influence that came on the scene that caused us to believe that our Story didn’t matter anymore. We began to believe that only some have the right, or the privilege, or the authority to share. What’s even more detrimental is that we believed that no one would listen even if we tried.
This infiltrating influence came like an epidemic, creeping in quietly and now rules as it wishes. It steals, it kills, and it destroys. What is this worldwide epidemic?

It is known as Story Suicide.

Sometime after Story Suicide came on the scene, there was a man who found himself in a winepress, a place he had run to hide in a time of great personal and national crisis.
He was threshing wheat in a winepress. Did you know that to effectively thresh wheat you need a cross-breeze? But there was no breeze to be found in the hole where he was hiding on that day. At the moment, he did not care about effectiveness, because he was so riddled by his fear that he could not see where he was (in the winepress) was not where he was meant to be.

Gideon’s story.

In Judges chapter 6, we find a man named Gideon. His Story is well known today, but on, that day, all he wanted was to live to see tomorrow. He could not and would not consider himself a worthy subject of any story told. So God sent Himself in the form of an angel to interrupt. Even more so, God called out something that Gideon couldn’t see.

God called out VALUE.

If you’re like me, you can call to mind situations and circumstances that may have happened yesterday or years ago when you found yourself hiding in your own functional ‘winepress’.
For me, it was my walk-in closet. A place where I went to escape looking for solace and peace, but all I found was stress, struggles, and a near-suicidal experience.
It could be that all you need on this day is an opportunity to release your story. That’s what I needed, and when I released my story, I found freedom.

Release the story.

So right now, I want to invite you to look up from your ‘winepress’ and release your Story. I promise freedom is on the other side; it is still a process, but freedom is found for those who share their Story, and your Story will bring freedom to others.
Taken YouVersion: Story Suicide Part 1: Tell your story, let’s make it matter by Andrew Martin.

Juweel van die Oosgrens – ‘n Ideale geskenk vir die vrou in jou lewe.

Juweel van die Oosgrens – ‘n Ideale geskenk vir die vrou in jou lewe.

 

Vir ‘n getekende sagteband kontak my direk.
Dit is die Ideale Kersgeskenk vir die vrou in jou lewe.
Ook beskikbaar in Kindle Amazon en Smashwords
Of besoek my winkel vir meer inligting. 

#afrikaanseleesgenot #historieseroman#noubeskikbaar #skrywers #leserskring

Uittreksel 

Kaalgestroop.

“Celeste, jy is uiteindelik hier!” roep Fleur opgewonde uit, haar Franse aksent nog net so duidelik. Haar niggie se opgewondenheid is ʼn lafenis vir die somberheid wat vir lank Celeste se metgesel was. Selfs die stof doen ʼn rieldans om haar voete om by te hou met haar vrolikheid.

Afstand en omstandighede is die grootste redes vir die 10-jaar lange skeiding, maar die oomblik toe Celeste uitreik na haar enigste oorblywende familielid in die Graham’s Town omgewing, was die antwoord ʼn joviale ja.

Die laatmiddagson se hitte het so bietjie getaan na nog ʼn dag van hittige intensiteit. Die eensaamheid het verder bygedra en daar was tye wat Celeste verlore gevoel het. Indien dit nie was vir die bystand van die twee mans nie, sou sy heel moontlik ʼn einde aan als gemaak het.

 

Die tog vanuit Addo Drift tot in die Zuurveld was vermoeiend en gespanne. Sy was moeg, vuil en lus vir ʼn sagte bed. Die onrustigheid in die area het ook sy tol geëis. Deur die onherbergsame wildernis moes hulle permanent op die uitkyk wees vir die berugte Xhosa magte en wild. As wit vrou was sy heeltemal afhanklik van die beskerming van die drywer en voorloper. Alhoewel sy hulle vertrou het, was slaap min.

Waar dit moontlik was, het sy geloop om die eentonigheid te breek en soms perdgery wanneer sy verkenning moes doen. Hulle was altyd op hul hoede vir enige vyandigheid wat mens en dier ingehou het.

Die Oosgrens se skilderagtige natuurskoon het skuiling gebied aan verskeie roofdiere waarvan die tweevoetige soort die wreedste is. Hulle kon net nie hul waaksaamheid verslap nie en was slaap ʼn luukse. Haar lyf was nie meer die lang togte gewoond nie en sy het dit deeglik gevoel.

 

Bo-op die kop het sy die plaashuis beskou met hernude krag. Die plaas het soos ʼn oase hulle nadergewink en die laaste paar myl is haastig afgelê. Selfs die osse was haastig om die groenigheid en koelte te bereik.

Toe hulle die werf inkom, lei die drywer die osse behendig onder die koelte van die bome in. Dit al klaar is ʼn hemelse gevoel. Die osse se vrolike gebulk en gemaal vul die lug en hulle skop behoorlik stof op wat neerdaal in ʼn swierige warrelwind voor dit tot ruste kom op mens en dier.

Bly om uiteindelik ʼn bekende gesig te sien, bondel Celeste haar romp om haar enkels en spring af, haar gehawende velskoene duidelik sigbaar.

“Welkom op Môregloed, liewe nig.” Met stram bene kom Celeste op die grond te lande en probeer haar moeë spiere strek. Kans vir strek is egter min soos wat sy in ʼn liefderike druk vasgepen word. Die reuk van varsgebakte brood wat aan Fleur hang laat haar onmiddellik ontspan. Met ʼn klapsoen word sy nader getrek en Celeste lag verleë.

“Dankie Fleur, hoe gaan dit met julle?”

“Goed, goed. Kom in, jy moet uitgeput wees. Die koffie is hoeka al gereed.” En saam swaai hulle in die rigting van die huis.

Die vreugde om weer familie te sien maak al die heimweë wakker … heimweë na haar ouers, die dinge wat was voor haar lewe dramaties verander het. Die eensaamheid rol van haar af ten spyte van haar lyf se seer. Dit is ʼn goeie seer wat haar opnuut laat besef dat sy lewe – ʼn dankbaarheid wat haar gemoed lig, ʼn gevoel wat vir baie lank weggesluit was.

Op die drie-dae reis het sy baie tyd tot nadenke gehad. Daar was tye wat haar swartgalligheid haar wou aftrek tot in die donker dieptes in. Dan was daar tye waar selfs die hitte nie haar gevoel van afwagting kon demp nie. Die natuur se helende aanraking het wondere vir haar gedoen. Dit was net God se genade wat haar kon bring tot hier.

“Ek is bly om hier te wees. Dit was ʼn lang reis, maar die moeite werd. Dit het my kans gegee om die land se skoonheid te geniet,” benadruk sy haar gedagtes.

Confidence is a living organism

Confidence is a living organism

Where do you find yourself on this path?

Confidence is a living organism.

It grows as you grow. If you don’t it lies dormant, just breathing. Hiding and waiting.
The moment you come into action and shift your attention it’s heartbeat picks up. It pulses through you with a rhythm that refuses to back down. The more you feed it, the more it becomes part of you.

How does this happen?

Step 1 is to connect with your Source, God or Higher Power. Your relationship with your Source helps you to be grounded and connect. The peace provides gives you so much more boldness to proceed with the journey you are about to begin.
Step 2, you learn new things about yourself and become strong in the knowledge of who you are.
Step 3, you explore the possibilities. You become brave and step into the unknown.
Step 4, you become diligent. Consistency is important in any new journey. If you stop before it is completed you will never know what could have been.

The result:

  • You dream
  • You tap into all life gives you.
  • You act on the dreams.

Soon your confidence grows, and you and confidence become one. Lifting your soul and spirit.
Your creativity blossoms and you step into your destiny.

Where do you find yourself on this path?

There are three ways to connect with me:

Subscribe to the newsletter.

Contact me at lynelle@kreativcollectiv.com

Join Kreativ Collectiv Community Facebook group.

I offer life coaching and freelance services.

You cannot copy content of this page